Ik had een wreed luie zondagochtend dus toen Ella om kwart na acht naar beneden kwam stond de verwarming nog maar net aan, nog een beetje te koud om rond te spelen voor een kleuter in pyjama.
Dus hop; de zetel, een dekentje en Ketnet, terwijl ik in de keuken rustig de krant kon lezen, tot het me tien minuten later opviel dat het zo stil was daar in de living.

“Ja papa, ik had veel meer zin om met de Playmobil te spelen dan om naar tv te kijken”
*trots*

Vakantie, dat lijkt hier zo wat hét moment te zijn om de puberteit volop in gang te zetten, met toch een tweetal crisissen per dag. Je kan je niet voorstellen hoe vaak we haar beste vriend al niet meer zijn, en hoe vaak we niet meer naar Ella’s feestje mogen komen!
Ik vermoed dat het gebrek aan (school)routine daar voor iets tussenzit…

Het is dus proefondervinderlijk bewezen, onze dochter slaapt door zowat alles heen. Hoestbuien, regenvlagen op haar dakraam en… vuurwerk. De Wijgmalenaren deden weer flink hun best door een onbetamelijke hoeveelheid geld de lucht in te schieten waarbij Lies bij elke knal even opsprong, maar onze juffrouw die nog het dichtste bij het geknetter lag… die sliep gewoon door en was vanmorgen verontwaardigd dat ze het vuurwerk gemist had
We hebben trouwens een enorm gedisciplineerde dochter op het gebied van slapen. Zo erg zelfs dat ik me afvraag of het wel normaal is.
Wanneer ze ‘s morgens wakker wordt zal ze nooit (maar dus echt nooit) zelf uit haar bed komen, laat staan eens naar beneden komen. Ze blijf in haar bed liggen, trippelt ten hoogste eens naar de kast om een boek te nemen, en kruipt dan terug haar bed in tot wij via de babyfoon vragen of ze wakker is en of ze naar beneden wil komen. Roepen doet ze dus ook niet, enkel op de muur kloppen. Ons hoor je niet klagen hoor, maar het is toch vreemd, zo’n discipline in huis

Trouwens, maak er allemaal een mooi 2012 van!

Met de feesten in aantocht was het hoog tijd om nog eens naar de kapper te gaan. Niet kapper mama deze keer maar naar kapper Annelies.
Een echte kinderkapper met een keukentje, een kappop (of hoe heet dat?), tien miljoen strips, en speelgoed voor tijdens het wachten. En tijdens het kappen een film op een scherm voor haar neus. Meer dan een Barbiefilm heeft een Ella niet nodig om een kwartier stil te zitten

En het kapsel, dat heeft toch net wat meer model dan bij kapper mama

Wat wij deden dit weekend? Wij kochten een kerstboom, en Ella hielp hem te versieren…

Enkele weken geleden was het weer kleuterinstuif in Bonheiden, en als Mona vraagt of Ella wil meegaan gaat Ella natuurlijk mee.
En diep in mijn hart was ik een beetje jaloers, dat was vroeger toch de leukste turnles van het jaar? Die laatste turnles waarin alle toestellen opgesteld stonden en je zelf mocht kiezen wat je deed, of er zelfs een uur lang je reis rond de wereld was!

Het een rare dag maandag, de hoest die na enkele dagen verminderd leek te zijn was plots weer komen opzetten, en zo lelijk dat we direct een afspraak bij de dokter maakten.
En dat was wel even schrikken, longontsteking klinkt wel héél vies, zeker met haar klasgenootje Sig die nog maar net in het ziekenhuis gelegen had met een Longontsteking. Blijkbaar kan longontstekingbesmettelijk zijn, Ella was al de vierde kleuter met longontsteking dit schooljaar.
Soit, gelukkig had de apotheek van wacht nog exact één verpakking antibiotica staan, hoe sneller we ermee konden beginnen hoe beter. De koorts viel al bij al nog mee, maar dat hoesten klonk alsof ze erin zou blijven. Ik heb dan ook twee nachten in Ella’s logeerbed geslapen om er bij te zijn.
Ondertussen is ze er helemaal bovenop (danku mijnheer Fleming), en kan ze morgen terug naar school. Net op tijd voor de komst van de Sint (die hier thuis al langs kwam).

Ella kreeg vorig jaar van de Sint een heus Mega-Mindy fototoestel. Eentje waarmee je spelletjes kan spelen, veel lawaai kan maken, en oh ja ook nog foto’s maken. Foto’s met en zonder effecten. Mega Mindy effecten, dat spreekt voor zich.
Gisteren ontdekte Ella het USB poortje en vroeg me wat het eigenlijk was. En dus stonden een half uur later 500 foto’s van het afgelopen jaar op mijn harde schijf. Na een eerste selectie bleven er hooguit dertig over (Ella’s handen zijn nog niet zo trilvast, en het is natuurlijk geen DSLR *vriendelijk gezegd*).
En daaruit heeft Picasa een collage gemaakt…

Het was weer veel te lang geleden dat we mekaar nogeens gezien hadden dus werd er zaterdag in het verre Gent afgesproken met mijnheer en mevrouw Moestuinstraat voor een wandeling door Gent, een bezoekje aan het Gravenstaan en een etentje.
De kinderen konden het deze keer super vinden samen (tijdens de week Dranouter was het wat anders maar daar kon natuurlijk ook het slechte weer wat mee te maken hebben gehad), en het bezoek aan het Gravensteen was echt een voltreffer. Mooi gerestaureerd trouwens, met genoeg informatie voor de bezoeker, maar zonder overdaad aan decorstukken en prullaria.
Om de magie van het kakgat te vatten waren Janne en Ella duidelijk nog niet rijp genoeg, en dat de enige verklede prinses buiten voor de hoofdpoort stond te GSM’en vonden ze maar vreemd. Maar verder is het Gravensteen een dikke aanrader om met kinderen te bezoeken (en het is gratis voor Gentenaars).

Mooier in het zwart

Je hebt bij de geboorte van je dochter mooie toekomstplannen voor haar in gedachte, dat ze gezond wordt, knap, goeie smaak heeft, een goeie job vindt als chirurg, advocate of kleuterjuf. maar er is één ding waar we absoluut nooit op gerekend hebben; een musicalactrice in de familie….
De vrolijke combinatie van het gesproken en gezongen leven is er voor ons teveel aan, maar Ella schijnt het fantastisch te vinden…

Filmpje

Nog even nababbelen in bed

(E) Papa, wat wil jij later worden als je groot bent?
(P) Euh, ik ben al groot en ik ben geoloog, dat weet je toch.
(E) Jamaar papa, ik bedoel wel wanneer je écht groot bent hè!!! *roloog*
(P) Dan wil ik nog altijd geoloog zijn
(E) Maar papaaaaaa, wat wil je écht worden?
(P) Allez dan, ik wil een prins worden
(E) Ah oké, dan is het goed. Slaapwel

Hoeveel geluk kan je hebben op je vierde verjaardag? De laatste dagen mooi weer, een pedagogische studiedag de dag nadien, en vier vriendjes die die vrije dag graag naar je allereerste verjaardagsfeestje willen komen.
Lies had alles schitterend georganiseerd, en door het goede weer, het speelgoed en de knutselopdrachten van Lies is er (bijna) geen ruzie geweest. De toppers was het memoryspel met snoepjes, nooit geweten dat kleuters zo lang konden stilzitten. Volgend jaar nodigen we vijf kindjes uit!
(En Ella, die kijkt al uit naar haar honderdste verjaardag en de honderd kindjes die dan naar haar feestje komen )

Op de blog van Ella’s klas stond dit weekend een foto waar ik instant happy van word, Ella voelt zich duidelijk goed in haar vel, daar in de klas.

(foto door juf Sarah)

Er viel niet aan te ontsnappen, om kwart voor acht klonk het al uit Ella’s kamer “"Waar is dat feestje, hier is dat feestje”. Mevrouw was haar vierde verjaardag zeker niet vergeten, en ondanks dat ze teleurgesteld was dat het feestje met haar vriendjes pas morgen is keek Ella er vooral uit om het cadeautje uit te mogen pakken.

Zo’n groot pak zie je niet elke dag, dus het was spannend afwachten wat er in zat, het bleek vooral huiswerk voor de papa te zijn. Nu was ik er op voorhand niet helemaal gerust op, elders leek zo’n Playmobilbouwwerk ineensteken minder voor de hand liggend te zijn, maar het viel nog redelijk mee. Uiteindelijk is het niet veel moeilijker dan een Ikea-kast ineen te vijzen, alhoewel het prinsessenkasteel tijdens het bouwen al bewoond bleek 

Twee uur later was het kasteel klaar, en had Lies ook al de tijd gehad om Ella’s traktatie voor op school te bakken…