Samen met de bijne driejarige dochter in de wagen, onderweg naar overal en nergens vraagt ze ineens of de muziek harder mocht voor dat mooie liedje. En nu luisteren we in de wagen al twee dagen naar “panorama Man” van de Nits. Mooie “papa en mama muziek” noemt ze dat, en het applaudiseren na elk liedje heeft ze in Dranouter geleerd 
Zelden meegemaakt; een optreden dat drie dagen later nog in m’n vel zit zoals dat van Leonard Cohen, zaterdag in Gent. Zo zuiver, zo intens. En wat een muzikanten, en die zangeressen (vooral “die met de baret”)….
Het was trouwens dankzij een reactie op Gentblogt dat ik op het laatste nippertje in Ivan nog een aangenaam gezelschap vond om de stoel naast me op te vullen. De fietstocht langs de Gentse haven richting Oostakker was een fijne afsluiter.
Dat het er goed kan regenen daar in de WestVlaanders, maar gelukkig niet de hele avond…
Te laat komen, het is een van de grootste angsten die ik heb. Ik denk niet dat er veel mensen zijn die me al te laat hebben weten aankomen, een of twee wekkers een half uur te vroeg instellen, ruim op tijd vertrekken, panisch de klok in het oog houden en continu berekenen hoe laat ik ongeveer zal aankomen om dan natuurlijk veel te vroeg ter plaatse te zjin.
Maar vanmorgen… Vanmorgen sliep ik in een hotelkamer in Tanger terwijl beneden de chauffeur op me wachtte om me naar de luchthaven te brengen…
Om zeven uur belde de receptie me wakker, dat er iemand op me stond te wachten. Zeven uur, en de vlucht naar Brussel vertrok om acht uur, checkin sloot om 7.10 en het was een twintig minuten rijden. In volle paniek mijn bagage in de tas gesmeten, aangekleed (tshirt achterstoor trouwens) en naar beneden gestormd om uit te checken en in de lobby mijn tshirt om te draaien
In volle vaart naar de luchthaven, daar een half uur voor het vertrek aangekomen waar je aan de checkin gelukkig nog kunt onderhandelen over het heropenen van de checkin, dat zou in Zaventem geen waar zijn denk ik. Om tien voor acht stapte ik vol adrenaline als voorlaatste het vliegtuig op.
Eind goed al goed, enkel spijtig van de kleren die ik in de haast uit de kast vergeten te nemen was. Hopen dat ze die snel opsturen.
Ik zie ons nog zitten in januari in een café in Merksem, Peter en ik na het optreden van Depeche Mode. Een schitterend optreden schreven de recensies maar ons hoofd stond er toen niet naar, twee dagen na het compleet onverwachte overlijden van Lien haar zus.
En toen kwam het grote K woord weer boven, een vlekje te zien op een radiologieopname. Dat het nog niet voorbij zou zijn met de rampspoed in de familie; twee drama’s in één jaar.
Hoe hard ik die avond ook geprobeerd heb Peter te overtuigen dat het wel in orde zou komen en hoe sterk ik zelf geloofde in beterschap, het heeft spijtig genoeg niet mogen zijn. Gisteren is Lien haar pa na een veel te snel woekerende ziekte overleden. En eerlijk, we zijn daar niet goed van en zouden op alle mogelijke manieren willen helpen. Maar voorlopig kunnen we enkel vloeken, vloeken en vanop afstand meeleven.
Is het maar een verkeerde indruk, of gewoon slechte wil van mezelf dat ik het gevoel heb dat het Vaticaan veel minder moeite heeft met het veroordelen van het belgische gerecht dan ze had om afstand te nemen van haar eigen geestelijken met een pedofiel verleden?
Nuja, de vergelijking is dan natuurlijk ook helemaal scheefgetrokken, het is vanzelfsprekend dat het veel onmenselijker is om een bende bisschoppen negen uur lang in eenzelfde ruimte bij mekaar te houden dan duizenden kinderen die vanuit een sociale machtspositie misbruikt werden en daar levenslang de gevolgen van dragen.
Al sinds ik voor de eerste keer ging stemmen (ergens in de jaren ‘90) hoorde ik bij elke verkiezing, en bij zowat elke begrotingsronde politici spreken over de “strijd tegen de fiscale fraude” om verkiezingsbeloften te financieren en begrotingstekorten aan te vullen.
Ondertussen kan er met die ingevulde beloftes van al die fraude toch niets meer overschieten? Moeten frauderus toch allang in het negatief frauderen?
Of loopt die strijd niet zo vlot als telkens beloofd wordt, en worden die tekorten dan met virtueel geld aangevuld? Farmvillegeld?
Geloof het of niet, maar tot nu toe loopt ALLES nog volgens gepland, vorige week heeft de aannnemer de tweede fase van de ruwbouw (lees: afbraak) sneller dan verwacht afgewerkt, en vandaag kwam zoals gepland de ramenman om de schuifdeur achteraan en het polycabonaat aan de zijkant te installeren.
Indrukwekkend hoe die kerels zonder hefkraan de enorme glaspanelen van de schuifdeur op hun plaats gedragen en getild krijgen. En al even indrukwekkend vind ik de zonnewerende ramen diegeplaatst werden, achter het glas voel je minder warmte van de zon dan zonder glas ertussen.
En het polycarbonaat… Het ziet er nog niet helemaal uit zoals het zou moeten, doordat de structuren errond nog niet zijn afgewerkt maar elke keer dat ik het zie word ik telkens enthousiaster over het concept!
Recente commentaren